Czym jest EDM

Czym jest EDM (Electrical Discharge Machining)

Elektroerozja jest to technika wykorzystywana w przemyśle do precyzyjnej obróbki wszelkiego typu materiałów będących przewodnikami prądu elektrycznego (metale, stopy, grafit, ceramika, itd.) niezależnie od stopnia ich twardości.
	Detal z hartowanej stali obrabiany z zastosowaniem metody EDM

Definicja

Elektroerozja jest definiowana jako proces usuwania materiału w wyniku erozji elektrycznej zachodzącej w czasie następujących po sobie wyładowań elektrycznych, oddzielonych od siebie określonymi przedziałami czasowymi, powstających pomiędzy dwoma biegunami (elektroda lub narzędzie i obrabiany detal).

Wyładowania te są wytwarzane przez generatory impulsów elektrycznych.

Fizyczne podstawy elektroerozji
Tak więc obróbka elektroerozyjna zachodzi dzięki przeskokowi wyładowań elektrycznych pomiędzy dwoma elektrodami zanurzonych w izolującym płynie (płynny dielektryk) do których przyłożono odpowiednie napięcie elektryczne. Ponieważ obydwie elektrody odizolowane są od siebie dielektrykiem przyłożone do nich napięcie musi posiadać odpowiednia wartość wystarczającą do wytworzenia pola o natężeniu przekraczającym wytrzymałość dielektryczną płynu.


Przy dostatecznym natężeniu tego pola dodatnie uwolnione jony oraz elektrony ulegają przyspieszeniu tworząc przewodzący kanał wyładowania elektrycznego. Powoduje to kolizje jonów (+) z elektronami (-). Zostaje uformowany kanał plazmowy.

Zderzenia te powodują wytworzenie wysokich temperatur na obydwu biegunach a dookoła kanału plazmowego formuje się pęcherz gazowy powiększający swoje wymiary. W tym czasie wysokie temperatury na obu biegunach stapiają i odparowują materiał detalu podczas gdy elektroda ulega tylko nieznacznemu zużyciu.

W zaistniałej sytuacji (duży pęcherz gazowy i topiony materiał na obu biegunach) ucinamy dopływ prądu elektrycznego. Zanika kanał plazmowy i gaśnie iskra. Płynny dielektryk rozbija pęcherz gazowy, który ulega implozji. Zjawisko to powoduje wyrzucenie stopionego materiału i uformowanie dwóch kraterów. Stopiony materiał zastyga i zostaje wypłukany przez płynny dielektryk w uformowanych kulkach, które stanowią odpad „wióry obróbki elektroerozyjnej”.